Niza’ya hoş geldiniz. Bu yazımızda merak ettiğiniz “Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir” konusunu sizin için araştırdık.
“Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir?” sorusunun insanı küçük bir hayat krizine sokması
İzmir’de yaşayan biri olarak İstanbul’a gitmek demek, benim için biraz “farklı bir evrene ışınlanmak” gibi. Biz burada en fazla “Konak mı Alsancak mı?” diye karar veremezken, orada insanlar resmen metro hatlarıyla satranç oynuyor.
Geçen ay arkadaşım mesaj attı:
“İstanbul’a gelince Florya AVM’ye gidelim.”
Ben de çok özgüvenli bir şekilde yazdım:
“Olur kanka, Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir onu hallederiz.”
İşte o an, evren bana sessizce güldü.
Çünkü ben bilmiyordum ki bu soru, basit bir ulaşım sorusu değilmiş. Bu soru, İstanbul’un “hoş geldin ama biraz zorlanacaksın” deme şekliymiş.
İlk hata: Sanki İzmir’de metro ağı varmış gibi davranmak
İstanbul’a gitmeden önce içimde aşırı bir özgüven vardı. Hani şu “ben bunu çözerim ya” modu.
Kendi kendime dedim ki:
“Ne olacak yani? Metro vardır, durak vardır, ineriz.”
Sonra bir anda Google’a yazdım:
“Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir?”
Ve o an… ekran bana baktı, ben ekrana baktım. Aramızda kısa bir sessizlik oldu.
Çünkü cevaplar şöyleydi:
Metro
Metrobüs
Marmaray
Aktarma
3 farklı yürüyüş rotası
2 tane “tahmini süre”
Benim beynim:
“Abi biz sadece AVM’ye gidecektik ya?”
İç sesim o anda devreye girdi:
“Sen İzmir’de denize karşı çay içip hayatı çözmeyi planlayan adamsın, ne ara İstanbul ulaşım uzmanı oldun?”
Arkadaş grubu: Yanlış bilgi üretim merkezi
Ben en mantıklı şeyi yaptım: Arkadaşlara sordum.
Birinci arkadaş:
“Metrobüse bin, Beylikdüzü tarafına git, orada in bir yerde.”
İkinci arkadaş:
“Yok ya Marmaray daha kolay, ama Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir tam hatırlamıyorum.”
Üçüncü arkadaş:
“Bak kardeşim ben gittim ama hangi durakta indim bilmiyorum, indik işte.”
Ben:
“Nasıl bilmiyorsun ya? İnsan nerede indiğini nasıl unutabilir?”
Arkadaş:
“İstanbul’da inmek önemli değil, hayatta kalmak önemli.”
O an hafif bir sessizlik çöktü üstüme. Çünkü bu cümle şaka değildi. Bunu hissederek söylemişti.
Florya AVM hayali ve zihnimde büyüyen karmaşa
Ben Florya AVM’yi kafamda şöyle canlandırmıştım:
Deniz kenarı
Hafif rüzgâr
İnsanlar kahve içiyor
Ben de “ne güzel şehir” diye bakıyorum
Ama ulaşım planını gördükçe AVM değil, sanki uluslararası operasyon merkezine gidiyormuşum gibi hissettim.
Telefon elimde, harita açık:
“Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir?”
Harita bana:
“Sen emin misin?” der gibi davranıyordu.
Bir noktadan sonra iç sesim tekrar konuştu:
“Bak kardeşim, bu artık AVM gezisi değil. Bu kişisel gelişim yolculuğu.”
Metrobüsle tanışma: Travmanın başlangıcı
İstanbul’a gittiğim gün, ilk hedefim metrobüstü.
İzmirli olarak metrobüs fikri bana zaten başlı başına bilim kurgu gibi geliyor. Bizde en fazla dolmuş var, o da “doldum ama yine de alırım bir kişiyi” mantığında.
Metrobüs durağında kalabalığı görünce içimden şunu dedim:
“Bu insanlar AVM’ye değil, başka bir boyuta geçiyor olabilir.”
Bir abi yanıma geldi:
“İlk kez mi?”
Ben:
“Evet.”
Abi:
“Bak, ezilmemeye çalış.”
Bu bir tavsiye değil, bir yaşam felsefesiydi.
O an anladım ki Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir sorusunun cevabı sadece teknik değil, aynı zamanda psikolojik bir sınav.
Durak arayışı: Modern insanın kaybolma ritüeli
Metrobüste giderken sürekli tabelalara bakıyorum.
Her durakta iç sesim:
“Burası mı? Yok değil. Belki burasıdır? Hayır bu da değil.”
Yanımda oturan bir yolcuya sordum:
“Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir biliyor musunuz?”
Adam bana baktı:
“Sen bir dur Marmaray’dan mı geliyorsun?”
Ben:
“Bilmiyorum abi, ben sadece AVM’ye gitmek istiyorum.”
Adam güldü:
“İstanbul’da kimse sadece bir yere gitmez.”
O an küçük bir aydınlanma yaşadım.
Florya AVM’nin adı geçince bile ciddileşen şehir
Florya AVM ismini her duyduğumda sanki sistem biraz daha zorlaşıyordu.
Sanki şehir diyordu ki:
“Evet oraya gidebilirsin ama önce birkaç şeyi hak etmen lazım.”
Ben ise hâlâ tek bir sorunun peşindeydim:
“Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir?”
Ama artık bu soru basit bir soru olmaktan çıkmıştı. Bir tür şehirle iletişim kurma çabasıydı.
Yanlış durakta inme korkusu: Küçük bir hayat gerilimi
Metrobüs ilerledikçe ben her durakta hafif panik yaşıyorum.
“Ya kaçırırsam?”
“Ya çok erken inersem?”
“Ya yanlış yere gidersem ve orada yeni bir hayat kurmak zorunda kalırsam?”
İç sesim:
“Abartma.”
Ben:
“İstanbul’da abartı diye bir şey yok, burada gerçeklik zaten abartı.”
Sonunda gelen cevap ve hafif dramatik iniş
Bir noktada bir yolcu daha net söyledi:
“Florya AVM’ye gitmek için genelde Florya ya da yakın duraklardan inilir, Marmaray kullanırsan Florya durağı en mantıklısı.”
Ben:
“Yani net bir cevap varmış…”
O an içimde hem rahatlama hem de hafif bir hayal kırıklığı oldu. Çünkü ben bu sürecin biraz daha epik olmasını bekliyordum.
Sanki film bitmiş gibi hissettim ama jenerik erken gelmişti.
Florya’ya varış: Beklentiler vs gerçeklik
Florya’ya vardığımda düşündüğüm şey şuydu:
“Ben az önce bir AVM’ye değil, küçük bir şehir simülasyonuna geldim.”
İnsanlar normaldi ama ben normal değildim.
Kafamda hâlâ tek bir cümle dönüyordu:
“Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir?”
Artık cevabı biliyordum ama soru zihnimde yaşamaya devam ediyordu. Çünkü mesele durak değilmiş. Mesele o durağa gelene kadar yaşadığın her şeymiş.
İzmirli birinin İstanbul’dan çıkardığı ders
Dönüş yolunda Marmaray’da otururken camdan dışarı baktım.
Kendi kendime dedim ki:
“Ben aslında AVM’ye gitmedim. Ben İstanbul’da yön bulma yeteneğimi test ettim.”
Telefonuma not aldım:
Bir daha “kolay” demeyeceğim
Bir daha “hallederim” demeyeceğim
Ve asla ama asla İstanbul’da bir yere gitmeden önce sadece tek bir kaynakla yetinmeyeceğim
İç sesim son kez konuştu:
“Bir sonraki sefer yine aynı şeyi yapacaksın.”
Haklıydı.
Ama yine de şunu biliyorum:
Artık biri bana “Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir?” diye sorsa, sadece durak söylemem. Ona küçük bir hayatta kalma hikâyesi de anlatırım.
Umarız “Florya AVM’ye gitmek için hangi durakta inilir” hakkındaki bu rehber işinize yaramıştır. Niza ailesiyle kalmaya devam edin!